نسیم صبح

سهم من و شما

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Fri, 18 May 2012 04:27:13 GMT

بعد از سالها فرصت شده تا آرام و بی هیاهو میان باغ حیاط قدم بزنم. باغ حیاط رویایی. باغ حیاط روزگار کودکی و رونق روح و روزگار. باغ حیاط رو به پیری. پایم یاری نمی دهد به میانه اش قدم بگذارم. از بس فرتوت شده و خسته. و حالا بغضم را آرام فرو می دهم تا چند قدمی را میان شور کودکیهایم که امروز در خستگی و رکود تنیده بگذرانم. باغ حیاط سرشار آن روزهایم که حالا بوی خستگی از سر و رویش هویداست. گامهایم سنگین است و سخت. حوض آبی زیبای میان آن حیاط بزرگ و درندشت حالا سرشار شده از ترک‌های ریز و درشت و رنگ و رمقی برایش نمانده است. ردیف سنگ‌های مرتبی که از این سوی حیاط - باغ‌ به آن‌سوی آن برای عبور از میان گل و لای چیده شده بود و همیشه سبزه و چمن بود که از لابلایش سربرکشیده بود حالا دیگر قوسی شکل شده و از همدیگر فاصله گرفته و لابه لایشان خاک خاک است و بس و هر کدام در فاصله‌ای دیر با سایر سنگفرشها محکم به خاک چسبیده است. درختانی که روزی و روزگاری نفس نفس سبز سبز این باغ بودند و شاخه‌های دانه دانه‌شان تا نزدیک زمین سرخم کرده بود و با هر نسیمی زیر سایه‌شان هیاهویی به پا می‌شد و لحظه‌ای صدای شادی پرندگان از لابلای شاخه‌هایشان قطع نمی‌شد. درختانی که بهار به بهار دنباله‌ی لباس سپید شکوفه‌هایشان تمام کف باغ حیاط را سپید پوش می‌کرد و تمام بهار را گردنبند و دستبندهای دخترکان خانه می‌شد شکوفه‌های گیلاس و زردآلو. حالا اینها همان قامت‌هایند. همان درختان. که در سکوتی مطلق، نازک و نحیف و لاغر اندام رو به آسمان، عریان ایستاده‌اند و در سکوتی نزدیک به محض انگار چشم انتظار تبرهای تیزند و بس. سرم را می‌چرخانم به سوی گوشه‌ی دور باغ. تنور همیشه پر اشتهای گوشه‌ی حیاط که دور تا دورش همیشه سرشار بود از ابزار نان تازه و هیاهوی زنان خانه برای رفت و آمد پای آنهمه برکت حالا خمیده تر از همیشه تکیه به دیوار زده و هر از گاهی حتی صدای نفس‌های عمیقش را می‌شود شنید. آه‌هایی جانسوز به جای دود کناره‌های تازه نان داغ که جان می‌بخشید روزی به هر رهگذر. اینجا خانه‌ی خاطرات کودکی من در نهایت خوشی‌هاست. اینجا خانه‌ی در هم تنیده‌ی روزگار بی‌قراری کودکی‌های من است که گوشه ‌گوشه گوشه‌اش برایم پر از خاطره است. خانه ای که تابستانهای مرا سرشار از شور می کرد و هیاهو. خانه ای که آنقدر دلم را اسیر خود کرده بود، خانه‌ای که دویدن میان اتاقها و باغ حیاط و سرخوشی های کودکانه با هم سن و سالهایم سرشارم می کرد که گاهی که شب هنگام عزم ترک آن به ذهن خانواده خطور می کرد حاضر بودم خودم را به خواب بزنم تا جا بمانم اما بیشتر بمانم. که حتی چانه زدن برای ماندن هم برایم زیاد بود. باید می ماندم. به هر قیمتی. و چقدر نیمه شبهای به یاد ماندنی که با صدای آواز غورباقه های دور تا دور برکه های حیاط باغ هیجان زده از خواب بیدار می شدم و آرام از لای در خارج می شدم و می زدم به دل حیاط باغ برای نفس هایی عمیق برای سرمستی ای شبانه. که غرق آسمان سرشار از ستاره اش می شدم و ساعتها میان حیاط باغ بارها و بارها تا آسمان می رفتم و برمی گشتم. برای نفس هایی تا عمق جان. و چقدر سحرگاهان به صدای چاه موتورهای دور دست از خواب می زدم و می دویدم میان تمام آنهمه بوی تازه ی سبزه و علف و تمام جانم سرشار می شد از صبحگاهانی که هنوز اثر رونقش در روحم حک مانده انگار. حتی صدای محض طبیعت، این صدای آواز خروس های سحرگاهی را به وضوح یادم هست.حتی صدای سگهای به جا مانده از شب را که هر از گاهی در دوردست فریاد می زدند و لابلایش دانه دانه صدای تمام حیوانات خانگی دیگر از باغهای همسایه.آری. همین خانه ی آرام این روزها. همین خانه ای همچون ساکنانش که دیگر روزهای روز است از اتاقهایش بیرون نمی‌آیند که دل دیدن زوال این حیاط و باغ و باغچه‌ی روزهای پررونق قدیم را ندارند در سکوت فرو رفته. که همانجا درون اتاقها می‌نشینند به دل‌خوشی سماوری که هنوز با هیجان قل قل می‌کند و قوری که هنوز چای تازه و داغ هدیه‌ می‌دهد و دستانی که هنوز بوی مهرشان سرمست می‌کند هر کس را موقع تعارف یک استکان و نعلبکی از دستانشان. از میانه‌ی حیاط خیره می‌مانم به پشت شیشه‌های انتهای حیاط که پدربزرگ و مادربزگ از انتهای اتاق زل زده‌اند هر کدام به گوشه‌ای ازین حیاط باغ بی رمق و به تسلای دلم که ریش می‌شود دستی به گرده‌ی خمیده‌ی درخت انگور عبور کرده از این سوی حیاط به آن سوی خانه می‌کشم و میان رنجی که از صدای عضلاتش جانم را آتش می‌زند متوجه زخمی که به یادگار بر انگشتم می‌گذارد نمی‌شوم و زیر لب برای همیشه زمزمه خواهم کرد که خانه‌ی کودکیهای لحظه‌های روزهای خوشی من می‌دانم مقصر منم و تمام کودکانی که در این خانه کودکی کردیم اما سهم خود را ادا نکردیم و عبور کردیم و حالا هرکداممان در گوشه‌ای از این خاک کنار گلدانهای کوچک گل گوشه‌ی آپارتمان تمیزمان تکیه بر صندلی می‌دهیم و چایی را هورت کشان غرق در خاطرات کودکی‌ خانه‌ای می‌شویم که حتی نمی‌دانیم این روزها چه سخت نفس می‌کشد. خانه کودکیهای ما! ماهنوز به شور خاطرات تو سرشار می شویم از هیجان و ذوق. و رمق ادامه ِ زندگی این روزهایمان هنوز، جان از یاد آن همه طراوتی که تو بخشیدی به روحمان می گیرد اما چه بی انصافیم و بی رحم. خانه کودکیهایم -خانه ی کودکیهایمان. ما به تو بدهکاریم. من تلاشم را خواهم کرد که روزی روزگاری با تمام هم بازیهایم دوباره همینجا میان تمام سبزی تو جمع شویم. حتی اگر در حد آرزو باشد خودم را در نداشتنش تا بدین لحظه مقصر می بینم. حق خانه ی کودکیهای تمام ما بیش از این حرفهاست. آرام آرام از باغ حیاط خارج می شوم و با خودم زمزمه می کنم که : خانه ی کودکیهایم؛ می دانم ساختن اینهمه بنای تلخ کار من و هم بازیهایم نیست اقلن هنوز در توانمان نیست. اما یعنی نمی شود هرکدام گلی در گوشه ای بکاریم تا یاد سبزی از این خانه رخت برنبندد؟... خانه‌ی کودکیهایم مرا و ما را ببخش. ما مقصریم...

دنیای نو

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Sun, 13 May 2012 10:11:52 GMT

هر روز از زندگی هر کدام از ما دنیای نویی است از روزگار. که به تدبیر من و شما ورق می‌خورد بنام خودمان. معتقدم انرژی و افکار آغازگر هر روز ما برای آن صفحه‌ای که تورقش می‌کنیم تاثیر مستقیم داشته و دارد و تدبیر روز ماست که هر روز دنیای نویی برای ما می‌سازد.

تنش‌زدایی و حاشیه‌زدایی از بزرگترین تدابیر لازمه‌ى زندگی هرکدام ماست که برای آن هرکدام راهی انتخاب می‌کنیم. بخش عظیمی از انرژی هریک از ما هزینه‌ى این بخش زندگی می‌شود. دلم می‌خواهد روزها تندتر بگذرد تا از آینده‌ای دورتر به این روزهایم نگاه کنم و زندگی و این صفحات را از نو تورق کنم و ببینم در این روزها چقدر توانستم روزگار را روشن پیش ببرم؟

اعلام حمایت جمعی از سردفتران از مهندس باهنر

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Tue, 01 May 2012 06:35:19 GMT

یکشنبه دهم اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و نود و یک شمسی، نخستین بار، کانون سردفتران و دفتریاران میزبان نایب رییس محترم مجلس شورای اسلامی بود.

اردیبهشت 1391 اول بار بود که مهندس محمدرضا باهنر به تفصیل در جمع سردفتران و دفتریاران از سند رسمی، جایگاه دفاتر اسناد رسمی در نظام حقوقی کشور و نقش سند رسمی در تثبیت مالکیت و کاهش دعاوی در محاکم قضایی سخن می‌گفت و صدالبته که به علم و به تدبیر بود و موشکافانه.

نخست بار بود که کانون سردفتران، میزبان نایب رییس مجلس شورای اسلامی؛ مهندس محمدرضا باهنر بود و اگرچه که انتظار نگاهی شایسته و عالمانه و قانون مدار، از ایشان در حوزه سند رسمی و دفاتر اسناد رسمی را به حق داشتیم اما اعتراف می‌کنیم که تصور تحلیل و تبیینی چنین دقیق و با چنین ظرافتی را جز از فردی که تحصیل کرده‌ی حقوق و قضا باشد توقع نداشتیم.

و اعتراف می‌کنیم که کلام و تحلیل‌های قانونی و نگاه مدبرانه ی ایشان در این راستا، ما را بدین باور رهنمون داشت و به این باور رساند که چندین و چند دوره حضور پیاپی در قوه‌ى قانونگزاری با تمام قوا تاثیر خود را بر اشراف ایشان بر مواد و مفاد قانونی و تجزیه و تحلیل مبانی حقوق حقه ی ملت خصوصا در زمینه سند رسمی و دفاتر اسناد رسمی داشته است.

و اینک ما جمعی از سردفتران به عنوان بخش بزرگی از خانواده‌ى حقوقی کشور با نزدیک شدن به زمان برگزاری مرحله دوم انتخابات مجلس شورای اسلامی، وظیفه‌ى خود دیدیم ضمن قدردانی از نگاه ایشان، و با توجه به رویکرد قابل توجه مهندس باهنر، نسبت به سردفتری، سند رسمی و دفاتر اسناد رسمی و نگاهی قانون محور و عالمانه‌ و دیدگاهی روشن به جایگاه سند رسمی، از کاندیداتوری ایشان و راهیابی وی به خانه ملت در دور جدید به ضرس قاطع اعلام حمایت نماییم و از سایر بخشهای جامعه حقوقی کشور نیز دعوت کنیم از ورود ایشان به عنوان کاندیدایی با نگاه روشن حقوقی استقبال کنند.

و العاقبه للمتقین

جمعی از سردفتران وبلاگنویس

اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و نود و یک شمسی

یک سوال از نایب رییس مجلس شورای اسلامی

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Mon, 30 Apr 2012 05:16:21 GMT

در پی حضور نایب رییس مجلس شورای اسلامی در کانون سردفتران و دفتریاران،(در زمینه ی نقش موثر سند رسمی در کاهش دعاوی محاکم قضایی و کم نظیر بودن عملکرد این نهاد حاکمیتی و الگو بودن دفاتر اسناد رسمی در راستای اصل 44 قانون اساسی و خصوصی سازی) جمعی از سردفتران وبلاگنویس بر آن شدند تا متنی را تهیه و در انتهای آن صراحتا سوالی را در خصوص رویکرد ایشان نسبت به سند رسمی مطرح نمایند. پاسخ ایشان به عنوان یکی از ارکان تاثیر گزار قوه قانونگزاری، در تاریخ سند رسمی و دفاتر اسناد رسمی، اقدامی است بدیع، که می تواند نمایانگر افقهای دوردست در خصوص تحولات سند رسمی و نگاه قانونگزاران در زمینه صیانت از ثبت رسمی در آینده ی این مرز و بوم باشد.

باسمه ا... العدل

سند رسمی، این اعتباربخش معاملات و استحکام بخش مبادلات مالی مردمان، چند صباحی است بنا به سلایق و علایق و کشیده شدن به ورطه ی مبادلات سیاسی، به تزلزل نشانه گرفته شده. تزلزلی که اگر متوقف نشود، ثمره ی آن، دودی است مستدام و ماندگار، که به چشم مردمانی و عوام و حتی خواصی می رود که برحق، آسوده اند به این اتکا که نگاه امیدشان به صیانت از حقوقشان توسط وکلای تکیه زده بر کرسیهای مجلس شورای اسلامی است.
و مگر جز اینست که وکلای مجلس شورای اسلامی، در مقام وکیل درجه اول مردم، از گوشه گوشه و منطقه به منطقه ی این مرز و بوم، در مقام دفاع از حقوق حقه ای که مردم به خویشتن خویش بدان آگاهند یا ناآگاه، وظیفه صیانت از به جریان افتادن این حرکت قهقرایی را عهده دار هستند؟
چالش بر سر جانشین کردن سند عادی انتقال اتومبیل بجای سند رسمی، وتلاشها برای عملیاتی نشدن قانون پیش فروش ساختمان و سنگ اندازیهای ریز و درشت باهدف خلل وارد کردن به سند رسمی درخصوص معاملات ملکی ، خود حکایات تمام قد و گواهان این سیر قهقرایی در سالهای اخیر است که تلاشهای شرکت رهگشا در خصوص اسناد انتقال خودرو، صنف مشاوران املاک در قضیه معاملات املاک و پیش فروش ساختمان، نمونه هایی از این تلاشهاست که همچنان و تماما نیز در جریان است.
و وااسفاه که این رهگذار، این موج، دقیقا در خصوص اسناد سرمایه ای ترین کالاهای مردم یعنی خودرو و ملک به جریان افتاده که چنین به چالشی ناجوانمردانه کشیده شده که می دانیم و می دانید در صورت عدم توقف، آثار بلاتردید سوء آن تا نسلهای نسل گریبانگیر مردمان خواهد ماند.
و اگرچه که دفاتر اسناد رسمی از این وادی یعنی تنظیم سند رسمی امرار معاشی هرچند به خرده، دارند اما مسوولیت امین حقوق حقه ی مردمان بودن،که کاتبان بالعدل بر دوش خود حس می کنند، اینبار نیز برای بار چندم و چندم، نگذاشت در مقام دفاع از سند رسمی دم فرو بندیم و سکوت کنیم اگرچه که در مظان اتهامیم و آنچنان اذهان عوام را در این رویکرد، تحت تاثیر قرار داده اند که گویا سران دفاتر اسناد رسمی از سر دغدغه ی معاش خویش چنین سراسیمه فریاد دادخواهی به نیابت از سند رسمی را از سوی مردمان سر داده اند. اما اینبار نیز به جان می خریم این نسبتهای ناروا را و به عنوان کاتبان بالعدل و زعیم امانت مردمان از ناحیه حقوق مترتبه بر سند رسمی و به دلگرمی این که این بار با فرهیختگانی آشنا به قانون و حقوق مردم روبروییم ؛ صراحتا ناله های سند رسمی از ضربه هایی که بر تن هرچند پهلوانانه اش نواخته می شود؛ را به شرط وظیفه به استحضار شما نمایندگان آتی این مردمان می رسانیم و از همین جا می گوییم الحذار از روزی که سند رسمی این سهم برحق مردمان از استحکام در معاملات، به مذاکره گذارده شود. و بی هیچ توضیحی و دفاعی از سند رسمی، فقط و فقط، مصرانه و مجدانه استمداد می کنیم از شما نمایندگان آتی مجلس شورای اسلامی که هر آنگاه که از این رهارود، زلزله ای جدید، به ضرر بلاشک مردمان، صحن علنی مجلس را در می نوردد به اندک تاملی سند رسمی را، مزایای خاصه ی آن در خصوص اثبات حقانیت و رفع اختلافات دعاوی محاکم قضایی و تاثیر غیرقابل انکار آن، در زمینه کاهش دعاوی و پرونده های قضایی را در نظر بگیرند و به دور از بلواهای توجیهات ناسلیم،فقط و فقط مفاد قانون مدنی در خصوص لازم الاجرا بودن و بلاتردید بودن و فصل الخطاب بودن سند رسمی در دعاوی را با رجوع به خود قانون مدنی به یاد آورند و در این زمینه نیز وکالت حق محور مردمان حوزه انتخابیه خود بلکه تمام مردمان این مرز و بوم را به اعلی درجات بجا آورند و بس.

اما سوال:

جناب آقای مهندس باهنر، نایب رییس محترم مجلس شورای اسلامی، ضمن قدردانی از حضور جنابعالی در نخستین نشست مشترک با کانون سردفتران و تشکر از رویکرد شایسته ی شما در این خصوص، بر آن شدیم تا از شما صراحتا سوال کنیم:

« سند رسمی، این استحکام بخش معاملات و این نظم و انسجام بخش مبایعات مردمان و این زخم بر پیکره ی آن؛ سند رسمی و این خوان گسترده برای مثله کردن هر روزه و مداوم آن؟ سند رسمی و این زخمهای مکرر در عبور از آن و این درد در سکوت که سالیان سال به درازا می کشد تا به تعفن برسد و همگان به هوش بیایند از غفلتی که بنیان اساسی ترین عقود و حقوق مردم را درنوردیده، اجازه ی این مثله ی هر روزه و مذاکره ی هر وعده بر سر آن از نگاه جنابعالی؛ آری یا خیر؟! »

والعاقبه للمتقین
جمعی از سردفتران وبلاگنویس
اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و نود و یک شمسی

بیمه کانون

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Wed, 25 Apr 2012 13:57:33 GMT

داشتم به وبلاگ همکاران سر می‌زدم با این نوشته که ظاهرن یادداشت یکی از همکاران خانم است روبرو شدم. ضمن اینکه بسیار متاثر شدم به فکر فرو رفتم که چطور ممکن است چنین روالی در مجموعه وجود داشته باشد و همه از کنار آن عبور کرده باشیم؟ بد ندیدم به عنوان همراهی با این همکار عزیز، بنده نیز همان مطلب را بازنشر کنم. باشد که بشود پاسخی در این مورد از مجموعه دریافت کرد.

اما یادداشت همکار عزیزمان:

"... امیدوارم که مثل همیشه سر حال و با نشاط باشید. بعد از دو سال و نیم تازه حالا کانون لطف کرده و یک دفترچه خدمات درمانی برای بنده صادر کردند زنگ زدم به کانون برای شوهر معلول و از کار افتاده و دختر هشت ساله ام که چرا سهمیه بیمه نیامده است؟ جناب اقای ... می فرمایند: فقط برای سردفتر بیمه هست نه برای خانواده اش حالا سوال من این است که مگر سر دفتر خانم از جهت حقوقی با سردفتر اقا چه فرقی میکند؟ درصد واریزی سردفتر آقا و سردفتر خانم که یکی است چرا باید این ظلم در روز روشن برای سردفتران خانم اتفاق بیفتد؟ ... از شما یک خواهش هم دارم که این مشکل را در وبلاگتون مطرح کنید شاید دیگر خانم های سردفتر هم با من هم صدا بشن و صدامون به یه جایی برسه ممنون از عنایتتون ..."

همکار دیگری گفته‌اند:

کانون می گوید وقتی ده درصدت کم است پس بمیر. از بی عدالتی بیمه کانون نوشتید.منم یک نکته بگم. میدونید که سردفتران با سابقه و بسیاری از سردفتران مبلغ بسیار بالایی به عنوان ده درصد به کانون واریز می کنند. آیا تاکنون بابت این مازاد قابل توجه واریزی چیزی به انها برگشت داده شده است؟ خب معلوم است که نه . این نکته را گفتم که توجه شما را به این نکته جلب کنم که آیا میدونستید در مقابل اگر سردفتری ده درصد واریزش کم باشد در تعلق جق بیمه و دادن بیمه ی پرداختی اش با همین استناد که سقف واریز تو پایینه از واریز حق بیمه اش امتناع می کنند؟ این بی عدالتی محض بیمه کانون و بی کفایتی کارشناسان مربوطه را میرساند.خواهشمیکنم این مورد را هم دروبلاگت اضافه کن.

همکار دیگری که سردفتر محترم قم می‌باشند نیز چنین فرموده‌اند:

متأسفانه این یک رویه غیرقانونی و شخصی است که در کانون و به ضرر سران دفتر گرفته می شود .البته به قدیم و جدید هم ربطی ندارد . کاملا سلیقه ای ولی کلی است . مقرر بوده و قسمت رفاهی کانون هم در سایت تصریح نموده که 80 در صد عمل جراحی مغز در بیمارستان های طرف قرارداد کانون را بیمه کانون پرداخت می کند . ولی در عمل ، کانون به استناد این که سردفتر شهرستانی بوده از تعهد خود سرباز زده است و 65 درصد پرداخت کرده است . البته این رفتار سلیقه ای و حق کشی های جای دوری نمی رود .

پی نوشت:

دیدم برخی همکاران مسائل مهمی را در نظرات وبلاگ مطرح می کنند که حائز اهمیت است. پس به مرور آنها را هم به متن اضافه می کنم.

سفر

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Thu, 12 Apr 2012 12:40:16 GMT

این روزها تمام ذهن و فکرم را سفر فرا گرفته است. دو دقیقه میان روزگار که خودم می‌شوم و برای خودم به این می‌اندیشم که چقدر تصویر و تصور اطراف ما را فرا می‌گیرد که از دنیای به این بزرگی به این سادگی غافل می‌شویم. این روزها زیاده به این می‌اندیشم که چه شد که تمام روز و روزگار و فکر و افکار ما شد همین چار دیواری و همین حرفه و همین کاغذ و ورق‌ها و همین گرفتاریها.

حالا روزهای روز است به این می‌اندیشم که کاش بیشتر و زودتر سفر کنیم. باید دریافت تمام این پهنه‌ی وسیع هستی را. که هر روز که سفر کنیم بی‌شک تاسف روزهای قبل که سفر نکرده‌ایم را خواهیم خورد.

این روزها به سفر و به کشف دنیا بیشتر فکر کنیم و فکر کنید لطفن.

پی نوشت:

در مطلب گذشته چند عکس مفرح که خودم خوشم آمده بود گذاشته بودم. ظاهرن قابل رویت نبود. اینبار مجددن گذاشتم. این عکسها از سرزمینهای سبز است برای تشویق به جستجوی دنیای بزرگ اطرافمان و کشف این تصاویر که شاید زیاد هم دور نباشد از هر یک از ما.

سال نو رویای نو رویاهای نو

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Wed, 04 Apr 2012 02:29:09 GMT

داشتم به رویا می‌اندیشیدم و به بازی انبوه کلمات که با آن می‌شود ساعتها ادامه داد. اما ذهنم در دنیای واقعیت میان کلمات و لغات لک زده بود برای نوشتن. برای کلامی چند و سطوری چند. حالا نشسته ام میان رویا و واقعیت و میان روز و روزگار به این می‌اندیشم که خوبست مثل همیشه کمی با رویاها سر کنم. کمی از رویا بنویسم و کمی از روزهای رویایی. به اینکه به عمق کلمات که فکر کنی چه قدر بار و چقدر نگاه و چقدر مسوولیت بر عهده شان هست. که به اصطلاحات که خیره بشوی چقدر چقدر می‌توان روز و روزگارهای غریبی از آنها ترسیم کرد.

داشتم مطلبی از فاطمه می‌خواندم. فاطمه را سالها بود می‌شناختم اما دیرزمانی بود خطوط روزگار فاصله انداخته بود بین خبر و بی‌خبری از همدیگر. و حالا، حالا که دیگر همسایه‌های دور دستی شده‌ایم برای همدیگر داشتم صفحات وبلاگش را می‌خواندم تا بدانم کجای روزگار است این روزها. دیدم در مطلبی از رویا نوشته. از رویایش. رویایی که لحظه به لحظه در انتظار به واقعیت پیوستن آن است. رویایی که برایش خواستنی تر از هر چیزی است. به فکر فرو رفتم و حالا ساعتی است میان این آرامش مطلق فضایی که بر اطرافم حکمفرماست و فقط هر از گاهی صدای پرنده‌ای یا موتور سیکلت سنگین هیکلی سکوتش را می‌شکند یا صدای گامهای سبک رهگذری که می‌دود و ورزش می‌کند از پایین پنجره کمی به داخل خانه فرو می‌ریزد عمیق شده‌ام میان بازی حاکم بر روزگار و رویاها. که چه جایگاه غریبی دارند رویاها در میان سطور زندگی ما. میان ماندن و نماندن ما. میان دوام آوردن و بی تابی ما. میان آرامش و ناآرامی ما. میان التیام و رنج ما. که رویاها چه مسوولیت بزرگی به دوش دارند. که رویاها سرشار هستند از خواستن‌ها. که رویاها تکلیف دارند برای پیوستن به واقعیت. که رویاها سرشارند از هیجان‌ و خوشی و لذت‌های دیر و دور اما خواستنی. که رویا تکلیف دارند برای سرشار کردن لحظه‌های روزگار مردمان برای عبور آرامتر و آسانتر از آنها. که رویاها سراسر آرامش‌اند و حجم عظیم آخر تمنا.

که رویاها سرشارند از زندگی و شور و هیجان. که رویاها تمام آن چیزهایی هستند که در واقعیت لحظه به لحظه دنبالشان می‌گردیم و فرصتهای نابی هستند برای داشتن تمام لذایذی که چشم انتظارشانیم هرچند برای لحظاتی کوتاه با ما باشند و بعدش به چشم برهم زدنی تمام شوند و فنا شوند و انگار نبوده‌اند از ابتدا. اما چه عبور حیرت انگیزی است عبور رویاها از روز و روزگار. حالا به این می‌اندیشم که واقعن رویا چیست؟ کجاست؟ از کجا می آید و به کجا پر می‌کشد. اصلن آیا رویاها را هم می‌شود اسیر کرد؟ اگر اسیرش کنیم چه می‌شود؟ خنده‌ام می‌گیرد. خب معلوم است که تمام می‌شود. تمام‌تر از همیشه. رویا باید رها باشد. هر وقت دلش خواست بیاید هر وقت دلش خواست پربکشد برود تا به اوج روزگار و تا دوباره شاید روزی برگردد. رویاها با اسارت بی‌گانه‌اند. چه در حصر زمان باشد و چه در حصر مکان. نه برای زمان آمدنشان باید حصار دوخت و تعیین وقت کرد و نه برای رفتن و محو شدنشان. رویاها تمام پروازند و بس. حتی شاید اگر آرام باشیم بشود تعبیرشان کرد که رویاها پر پرواز ما هستند برای لحظاتی خوش که در واقعیت در نمی‌یابیمشان. رویاها صادقه اگر باشند که دیگر روز و روزگار آغوش گشاده برایمان برای صبحی نو برای رسیدنی نو برای پا گذاشتن به روز و روزهایی نو... بازی با رویاها بازی غریب و عجیبی است. این روزها هم با رویاها هم با کلمه‌اش زیاده بازی می‌کنم انگار...انقدر که گاهی گم می‌شوم میان رویا و واقعیت. خصوصن وقتهایی که عبور می‌کنم از معبری و گذری که تمامش انگار روزی رویا بوده و حالا من میان رویا قدم می‌زنم انگار. رویایی که سر نمی‌خورد از دستانم. رویایی که واقعیت است. این را از لمس خاکهای تیره و همیشه نم زده‌ی زیر کفشهای کتانی‌ام موقع دویدن احساس می‌کنم. هرچند هرچه این خاک را مشت می‌کنم جلوی بینی‌ام می‌گیرم نفسم را عمیق و عمیق‌تر می‌کنم اما بوی خاک نمز‌ده‌ی رویایی‌ام را هرگز نمی‌شنوم از آن. روزهایتان رویایی. رویاهایتان سرشار از بوی خاک نم‌زده...

پی‌نوشت:

کاه‌گل چطور می‌شود درست کرد رفقا؟ که عطرش سرمست کننده باشد حتی؟

می‌رسد نو روز و روزهای نو...

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Sat, 17 Mar 2012 03:54:24 GMT

انگار صدای پای بهار می‌آید انگار که روزگار رخت نو به برمی‌کشد و ما همچنان در انتظار لحظه‌هایی هستیم شادتر و آرام‌تر و سبزتر و روان تر. روز و روزگار نوی همه‌تان و همه‌مان پیشاپیش مبارک و نوروزی که می‌آید سرآغاز خوشبختی‌های مکرر و نو باشد برایتان برایمان.

توی تعطیلاتی که می‌رسد از راه نشریه ضمیمه ماهنامه کانون شماره 8 را یادتان نرود بخوانید. اینجا روی سایت کانون سردفتران هم نسخه پی دی اف آن هست البته به نظر من که حجم فایل آن بسیار سنگین است ولی به هر حال به خواندش در روزهای عید می‌ارزد. مطالب وزینی در این شماره هست که کلاس درسی است برای خودش. خصوصا مطلبی که در مورد سردفتر مدرس (سردفتر سابق و مرحوم دفتر اسناد رسمی یک تبریز) نوشته شده است و ظاهرن قرار است از این شماره به بعد به سردفتران از دنیا رفته که سهمی در شان و وزانت حرفه‌ی سردفتری و ارتقای این تکیه‌گاه بلند داشته‌اند پرداخته شود. به سهم خودم از اختصاص این فضا به امید و آرامش و احیای حیثیت شغلی این حرفه از کانون سردفتران تشکر می‌کنم و می‌دانم این گامها هر بار امیدی می‌شود سوار بر کوله‌بارهای امیدی که این روزها بسیار کم شده‌اند...

مدیران خوب - منشی های عجیب و بی اعصاب

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Sat, 10 Mar 2012 14:04:53 GMT

آرام و متین گام برمی دارد و اصولن لبخندی بر لب دارد هنگام راه رفتن. نگاههایش سریع است و ذکاوتمندانه و سریع همه چیز را رصد می کند. مخاطبش که بشوی در چند جمله خلاصه می کند حرفش را. و تقریبن می توانی امیدوار باشی که بهترین راه حل ممکن را دریافت کرده ای. در یک لحظه با خودت می گویی چه تصاویر خشنی از این مدیر ساخته بودی برای خودت. با جوابهایی که به سوالاتت هر بار منشی مربوطه در باره ایشان می داد. با خودت می گویی چه مدیر غریبی این منشی ساخته بود برای من و اگر امروز حضورن با مدیر روبرو نمی شدم بی شک هیچگاه هیچ فرصتی برای بازسازی ذهنم و خارج شدن از تصویر دست ساز منشی پیدا نمی کردم. و خب چه بد می شد بی شک.

آخر مدیر به این آرامش و منشی اش اما برعکس. منشی تلخی است و بی حوصله . نه لبخندی بر لب دارد و نه نگاهی. مثل بسیاری از ما که احساس می کنیم "میز مقام بزرگی است و تصاحبش که کردیم به رتبه ای خدایی رسیده ایم". هر بار در مقام تخاطب با او قرار گرفته ام و حرفهایش را از سر ناچاری شنیده ام و اخمهای در هم کشیده اش را تحمل کرده ام و کلمات تند و تیزش را ناشنیده گرفته ام هی با خودم گفته ام ای کاش اینبار می پرسیدم چند سال داری؟ چند سال است پشت این میزی؟ و این همه غرور که از پشت این میز نشستن می گیری را اگر نریزی دور، اگر به پشتوانه خودت و ایمان به کلامی که به زبان می آوری و ایمان به حد و اندازه ات در مقابل مخاطبت حرف نزنی چند صباح دیگر که این میز را به دیگری تحویل دادند یا بازنشست شدی، ویرانه ای به جا می ماند از تو .که تهی است از هر قدرتی و ابراز وجودی . و ویران می شوی خواهر! اما دریغ که اخمهایش چنان در هم کشیده و شانه هایش چنان بالا گرفته و آرنجش چنان محکم بر میز تکیه زده که تحمل هیچ کلمه ی اضافه شنیدن را حتی ندارد. حتی مدیرش بسیار بیش از او می شنود و تحمل می کند آدم را.

گاهی با خودم فکر می کنم چند بار در روز مدیر مربوطه از نزدیک در اتاقش شاهد برخوردهای ناشیانه ی این منشی میانسال است و چقدر می داند چقدر به نام این مدیر، با رفتار این منشی حرف و حدیث منتشر می شود؟ گاهی با خودم فکر می کنم اگر مدیران ما یک کلاس رفتار و برخورد با مراجعه کننده برای منشی ها و کارمندانشان برگزار می کردند و آنها و حتی ما را آگاه می کردند که مقام تخاطب چه مقام عزیزی است و چقدر باید ارج نهاده شود شاید این روزها و میان این همه درد و رنج روزگار، مرهم بزرگی می شد برای روح تک تک ما و زخمهایی که بر اثر بوروکراسی پیچیده ی اداری مکرر بر آن فرود می آید.

گاهی فکر می کنم حتی اگر این هم ممکن نیست اما اگر مدیران ما در انتخاب منشی سخت گیر تر بودند چه قدر خوب تر بود و چقدر گاهی ممکن است برخورد یک منشی، ذهن تمام آدم را به یک مدیر تلخ و متلاطم کند.

گاهی فکر می کنم منشی هر مدیر، سمبل روحیات هر مدیر است چرا که تمام تعامل و معاشرت یک مدیر را او تنظیم می کند و بیشترین تعامل را هم با مدیر مربوطه دارد. بعدش با خودم می گویم با این حساب پس چرا مدیران ما بهترین عملکرد را از منشی و مسوول دفتران خود نمی خواهند و چرا نباید این پست رقابتی ترین پست و نماد عملکرد بهتر کارمندان باشد؟

پی نوشت:

یک:

چه کسی در فرهنگ اداری و کاری ما وارد کرد که غرور بخشی از شغل است و وزانت است و شانیت دارد؟ و ملاطفت و خوش برخوردی با ارباب رجوع حقارت است و دون شان؟

حالا چه کسی باید این نگاه را بنیاد بر افکند آیا؟

دو:

تکریم ارباب رجوع، برخورد با حوصله و ادب و دقت، بخشهایی از شخصیت خود ماست که یا پشتوانه ی اصالت و ادب و شانیت و شخصیت و وجاهت در ما هست و براساس آن از این گزینه ها استفاده می کنیم یا چنین خصوصیاتی در مانیست و پس بی بنیان و عصبی مزاج و سرشار از غرور و غیر مودبانه برخورد می کنیم . اما یادمان باشد که با هر برخورد با هر ارباب رجوع، این جوهره و ذات ماست که عرضه می شود و بس. ما موظفیم بر اساس آنچه در چنته داریم با دانه دانه ارباب رجوعها برخورد کنیم و هرچه مدیر و مدبرتر و مقتدرتر باشیم در انتخاب و چینش این برخورد دقیق تر و مودب تر و با حوصله تر و اصیل تر خواهیم بود. تصمیم گرفته ام چند روزی از نگاه ارباب رجوع خودم را نظاره کنم و به جوهره ی خودم بیندیشم. تجربه ی جالبی باید باشد.

عبور هزاران سگرمه‌ی صبحگاهی به سوی روز...

چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... — Mon, 05 Mar 2012 20:32:30 GMT

یادم باشد، یادت باشد، یادمان باشد، یادتان باشد که سهم من، که سهم تو، که سهم ما از زندگی، از این روزها، از روزگار، لبخند بیشتر است تا اخم. حتی اگر شده به زور باید این سهم را از روز و روزگار بگیریمش هر صبحگاه.

میان گامهای مردمان روزگارم، میان هیاهوی پیاده رو که عبور می‌کنم که گامهایم یکی پس از دیگری به سوی سرنوشتی که بسازد پیش می‌رود؛ یکان یکان یکان می‌شمارم اخمهای در هم تنیده‌ای که یکان یکان یکان از روبرو توی ذهنم فرود می‌آید و عبور می‌کند از کنارم به سنگینی...

یادم باشد؛ سهم هرکدام از این آدمها که از کنار من، که توی اینهمه هیاهو و غوغای شهر از کنارم می‌گذرند و غرقیم در تلخی و سختی و روز و روزگار خود، لبخند باشد اگر در توانم بود؛ و اگر هم نبود در توانم، حداقل نگاهی باشد آرام. که مبادا شماره‌ی رقم اخمهای به هم گره خورده را یک رقم اضافه‌تر کند...

یادم باشد سهم خودم از لحظه‌ی گره خوردن نگاهم در زندگی انسانهایی که به خواسته و ناخواسته از کنارشان عبور می‌کنم "لبخند حق دارد باشد و آرامش و عبور..."

یادم می‌ماند هر صبح و روز و روزگار آیا؟ یادت می‌ماند آیا؟

--------------------------------

صبح اول وقت است. مثل همیشه ترافیک سنگین اتوبان شهید همت و عبور سانتی‌متری. آرنجم روی جای شیشه ی پایین داده‌ی سمت خودم هست و با انگشت شست و سبابه‌ام با چانه‌ام بازی می‌کنم. سرم ناخوداگاه در بدرقه‌ی پسرکی که یک بغل گل مریم را با صدای نحیفش بین ماشینها جابجا می‌کند سر می‌خورد به میان پیچ در پیچ ماشینها و نگاهم خیره می‌ماند به دانه به دانه‌ی شیشه‌هایی که با نزدیک شدن پسرک بهشان یکی پس از دیگری بسته‌ می‌شوند تا لابد سر صبح گرفتار اصرار مکرر پسرک نشوند... و نگاهم می رود به نگاه دلگرفته ی پسرک با بالاکشیده شدن هر شیشه ی هر ماشین، و خسته می شوم از اینهمه تلاطم پیچیده. چشمم برمی‌گردد به داخل ماشین. خیره می‌شوم به ضبط و بی‌هدف موجهایش را عوض می‌کنم. سایه‌ی پسرک گل فروش را از نزدیک حس می‌کنم. سرم را مایل به سمت راست بلند می‌کنم از روی کلیدهای ضبط ماشین. پسرک یک شاخه گل می‌دهد دست راننده‌ی خودروی کناری و خوشحال و خندان چند گامی را سریع به سمت عقب‌تر اتوبان می‌دود. چشمانم به صورت راننده‌ای که گل خریده می‌افتد. گردنش را کمی بالا کشیده و هی سعی می کند گردنش را بیشتر کش بدهد و با دستش آینه را انگار هی تنظیم‌تر می‌کند و انگار که در جستجوی کسی و چیزی باشد آرام نگاهش با حرکات خفیف سرش، در جستجوی چیزی درون آینه، به سمت چپ و راست مایل می‌شود و در یک لحظه مکث می کند، و لحظه ای بعدش با لبخندی کشدار سرش را تکیه می‌دهد به صندلی پشت سرش. برمی‌گردم ردیف ماشینهای پشت سر را نگاه می‌کنم. پسرک در راستای ماشین کناری رو به انتهای اتوبان می‌رود و هر از گاهی برمی‌گردد به سمت ما و نیم لبخندی می‌زند و دوباره راهش را می‌کشد و فریاد زنان پیش می‌رود... انگار همچنان از دور با نگاهش از مرد مسن قدردانی می کند هنوز... در امتداد تمام فراز و نشیب چند لحظه ی زندگی او بود که دیدم به چه حجمی تماممان اخم زده‌ایم و عبوس. که دیدم چقدر کم اند آدمهایی که حتی توی ترافیک تلخ صبحگاهی هم که نباشند و در حال پیاده روی و ورزش داوطلبانه هم که باشند حتی اگر توی مهمانی رسمی هم که باشند چقدر جدیت و تحکم را در اخمی هزارلایه و هزارتو می‌دانند و بس. و چقدر دریغ می کنیم از همدیگر یک نگاه مهربان را در عبورهایمان از کنار همدیگر، در معاشرتها، در تعاملها، در چانه زدنها و در حتی عبورهای تک ثانیه ای خیابانها... یادم باشد لبخند بزرگترین موهبت خدایی است برای روح و جان آدمی‌زاد... اما آن روز بی شک باید یادم باشد یادت باشد که لبخند اگر از رهگذری دیدیم نشان مهر اوست به زندگی. نه به شخص من، نه به شخص تو، نه به شخصی که از روبرو می آید. لبخندها اگر به عدد عبورهای ما، به عدد نگاههای ما، به عدد تمام ما تکثیر می شد؛ دیگر لبخند نماد حرفها و حدیثهای غریب و پیچیده نبود و به دنبال معنا و مفهوم برایش نمی گشتیم. میان نگاهها و کلمات و اخمها و لبخندها غرقم که بوقهای مکرر ماشینهای پشت سر یادم می آورد که زیاده در دنیای خوشیهای دلبخواهی گرفتار شده ام و یادم رفته عبور باید کنم... گردنم را کش می دهم به سمت بالا و چشمهای راننده ی پشت سرم را که از توی آینه می بینم که سرشار است از عصبانیت، به سرعت دور می شوم از تمام رویاها...