نسیم صبح

 درباره : زاده‌ی نگین کویرم و خاطرات کودکیم لابلای موج های آرام زاینده رودی است بس دلبرانه اما تبعید شده به پایتخت دود زده و سیاه. و میان تمام غربت شهری که حالا کم کم سالهای سکونتم در آن دارد با سالهای زندگی در زادگاهم به برابری می‌رسد دلم غوغای سرشاری می‌شود از هیجان و ذوق وقتی که کسی اینجا می‌گوید: "ته لهجه داری خانم" و با اشتیاق همیشه این جمله را جوابشان می‌دهم که : "لهجه دارم نه ته لهجه" . خنکای نسیم صبح های زادگاهم یکی از زیباترین خاطرات کودکی من است از زندگی. از حدود سال 83 شاید هم 84 وبلاگ می‌نویسم. اینکه دقیقش را نمی‌دانم برای این است که بنابه دلایل خاص و شرایط حاضر، مجبور شدم آرشیو قبل از خرداد 89 را غیرفعال و از دسترس خارج کنم. قبلن‌ترها اینجا از شغلم بیشتر نوشته بودم. اما بعد دیدم لازم نیست. با خواندن نوشته های اینجا در می یابید که روزنوشت های یک سردفتر زن است. یعنی مسوول یک محضر. یعنی سردفتر یک دفتر اسناد رسمی. همانجا که شما اسناد اتومبیل و خانه تان را تنظیم می کنید. همانجا که گواهی امضا می کنید. محضر است دیگر. اما من! من از دانشگاه راهی اجتماع شدم و اجتماعی نو را دریافتم. نه از پشت نیمکت‌های دانشگاه. بلکه از پشت میز پژوهشگری. حالا مراجعان روزمره‌ام مردمان خسته‌ی این روزگارند. بسیاری شان از رنج روزگار، غم در چشمانشان موج می‌زند و من تمام تلاشم را می‌کنم که رنجی از لحظاتی که در دفتر من به سر می‌برند به غمهایشان افزوده نشود. تا در توانم هست حس قابل احترام بودن و محترم بودنشان را به خودم گوشزد می‌کنم و اصرار دارم کسانی که از دفترم خارج می‌شوند حتی برای یک روز هم شده احساس غرور و احترام کنند نسبت به خودشان هویتشان و زندگیشان.گاهی کارگر مراجعم است و گاهی دکتر و مهندس. این را از روی گفته‌هایشان می‌فهمم اما همه‌شان را به یک اندازه تکریم می‌کنم. به کارگری که با لباس گچ‌اندود وارد دفترم می‌شود به همان اندازه احترام می‌گذارم که به کسی‌که در بدو ورودش کارت ویزیت گرانقیمتش را می‌گذارد روی میزم. مردم را دوست دارم. آنقدر که گاهی میانه‌ی کار کلی گپ می‌زنیم باهم. جوانهای دوست داشتنی‌این مرز و بوم را با همان مهربانی که پیرترها را می‌پذیرم احترام می‌گذارم و عادت کرده‌ام خودم را کنار مردمان ببینم تا روبرو و از این سوی میز. بگذریم... حالا اما از شغلم نمی‌خواهم بگویم. زیاده مهم نیست. میزی است گوشه‌ی دفتری آرام...می‌خواهم بگویم یک زنم. گوشه‌ای از این اجتماع نشسته ام نظاره‌گر دردهای مردم این روزها. شاهد زنده ی درد و رنج این دوران که کسی به روی خودش نمی آورد. نمی‌دانم چقدر می‌توانم تحمل کنم اما دارم به زور روی پای خودم می‌ایستم... یک زن سردفتر اسناد رسمی پایتخت نشین که مبهوت روزگار مانده است...

پروفایل مدیر : چه تفاوت دارد؟ تو بگو رؤیا دلشاد... ایمیل مدیر وبلاگ